• 'Het eigene van macht is beschermen!' (Blaise Pascal)


Columns Herman Troost

Plussen en minnen

26 januari 2010 - Wat fijn dat iedereen een mening mag hebben in dit land en ook in deze stad,' schrijft Herman Troost in zijn colun. 'Ook fijn is dat we daar verder geen aanstoot aan hoeven te nemen. In dit land mag je roepen dat de Euro afgeschaft moet worden en de hele Europese gemeenschap eveneens. Je mag dat zelfs doen zonder een idee te hebben wat er daarna gaat gebeuren. Je mag zelfs denken en vertellen dat onze binnenstad extra wind veroorzaakt. Alles gaat dan nog steeds goed, zolang je de macht maar niet hebt of denkt dat je verstand hebt van architectuur.'

Nieuwe partij?
Jack Rijnders heeft iets nieuws bedacht. Dat bestaat uit een nieuwe landelijke partij, die, zo te zien, vooral overal tegen is. Men zegt dat hij buitengewoon idealistisch ingesteld is. Je zou dan denken dat hij naast dat bestaande idealisme zich vooral concentreert op het ervaring opdoen. In Nieuwegein is het spectrum van krachten tussen coalitie en oppositie, tussen College en Raad, tussen politiek en vierde macht een ingewikkeld en vaak ook ondoorzichtig geheel. Langdurige ervaring is nodig om er tenminste voor een deel doorheen te kunnen kijken. Geduld en inzicht zijn daarbij van veel belang.
De heer Rijnders heeft in de periode van bijna twee jaar die hij ondertussen heeft meegemaakt goed gewerkt, maar ook aangetoond dat het hem niet komt aanwaaien. Zijn benadering was daarvoor waarschijnlijk te idealistisch; zijn toon misschien te direct. Tussen gelijk hebben en gelijk krijgen ligt in de politiek een vaak moeilijk te overbruggen afstand.
Het is daarom verwonderlijk dat de heer Rijnders een partij opricht die landelijk en misschien wel Europees wil gaan werken en denken. Het bovengenoemde spectrum van krachten is buiten Nieuwegein vaak een ondoorgrondelijk wespennest. Zo’n initiatief als deze partij wordt door een ervaren journalist van het AD in de Utrechtse bijdrage onmiddellijk heel beleefd totaal de grond in geboord. Wanneer er dan ook nog een van de medeoprichters de heer Wim Vreeswijk blijkt te zijn, blijft er van het initiatief voor een nieuwe partij niet veel meer over dan gehakketak rondom het verleden van Vreeswijk die nu eenmaal een extreem rechtse achtergrond heeft.
De heer Rijnders is pas een jaar of twee woonachtig in het Utrechtse. De vraag is of hij zich realiseerde wat in Utrecht en omgeving de impact is van het verleden van de heer Vreeswijk. Helaas kan dat wel eens leiden tot veel discussies over het verleden en weinig zinnigs over de toekomst. Wij wensen de heer Rijnders veel sterkte.

Commentaar over de binnenstad
Na lang beraad heeft iemand het AD een brief gestuurd over het nieuwe stukje binnenstad dat Nieuwegein nu rijker is. Heel terecht wordt die brief ook geplaatst. Ene Jan Hoogendoorn spreekt daar in op overtuigende wijze zijn frustraties uit. Daar is moed voor nodig in een stad waar zelden zoveel welgemeende bijval te horen was over iets wat de gemeente voor elkaar heeft gekregen. Het heeft lang geduurd, veel gekost maar de bijval wordt er nauwelijks minder om, zelfs nu er natuurlijk nog gewerkt wordt en er veel hinder is voor de bezoekers, een deel van de bewoners en winkeliers. De heer Hoogendoorn is dus een uitzondering. Zijn kritiek is niet mals. “Het stadscentrum is een architectonische blunder, een onaangenaam winderig gebied, met allemaal trappen en afstapjes, een megatrap bij het stadhuis, slechts één klein liftje.” Kennelijk heeft hij de roltrappen niet gezien.

Vrijheid
Wat fijn dat iedereen een mening mag hebben in dit land en ook in deze stad. Ook fijn is dat we daar verder geen aanstoot aan hoeven te nemen. In dit land mag je roepen dat de Euro afgeschaft moet worden en de hele Europese gemeenschap eveneens. Je mag dat zelfs doen zonder een idee te hebben wat er daarna gaat gebeuren. Je mag zelfs denken en vertellen dat onze binnenstad extra wind veroorzaakt. Alles gaat dan nog steeds goed, zolang je de macht maar niet hebt of denkt dat je verstand hebt van architectuur.
In Nederland laten we rustig wat water over de dam lopen. Maar u moet wel weten dat de zandzakken klaar liggen en dat de molens draaien. Of anders gezegd, we zijn niet zo gauw verontrust maar we reageren tenslotte wel degelijk.

 

En kunnen we die huren straks dan wel betalen?

17 januari 2012 - Na commotie over bouwen aan de Richterslaan, de Van Heukelumstraat en in het Lotusplantsoen kwamen de flats aan de Sluyterslaan in het zicht. Deze kleine en slecht geïsoleerde appartementen staan op de nominatie om in de komende jaren gesloopt te worden. Er komen meer woningen voor terug, waaronder een aantal sociale huurwoningen, gedeeltelijk voor senioren.

Ook hier veel discussie mede aangeslingerd door linkse politici die over elkaar heen buitelden om de belangen van de burger te verdedigen, in dit geval een aantal van de mensen die in de te slopen flats wonen. Ook de krant pakt dan een stuk emotie op en zo konden we lezen van twee buurvrouwen, goeie vriendinnen geworden, die zich zorgen maken of ze straks ook nog gezellig naast elkaar kunnen wonen. Ook bleek dat er een aantal sociale huurwoningen verdwijnen die niet vervangen worden. Immers er worden er meer afgebroken dan er nadien gebouwd zullen worden.

Heldere antwoorden op vragen in een artikel 42 brief van de SP, gaven aan dat alles nog lang niet zo zeker is als wordt gesuggereerd. Waarbij ook opgemerkt wordt dat het probleem er een is tussen huurders en verhuurder. En passant melde de krant (AD) ook nog dat wethouder Lubbinge misschien nog andere oplossingen zou kunnen aandragen. Dus afwachten maar.

Als Verenigde Senioren Partij constateren we dat een aantal van bovengenoemde projecten vooral ook gedragen worden door uitspraken over de noodzaak om voor senioren te bouwen. Wij vinden dat niet verkeerd; beter laat dan nooit zullen we maar zeggen. Tegelijkertijd blijft de vraag wat dat betekent: “voor senioren bouwen”. Vijfennegentig procent van de senioren woont heel comfortabel in een gewone al dan niet duurzaam gebouwde woning. Drempels weg, iets bredere deuren en wat kleine aanpassingen in toilet en badkamer en het wonen kan beginnen. Jongere bewoners die er later in trekken, kunnen er zonder enige moeite ook fijn wonen. Gelijkvloers wonen is vooral voor de alleroudsten noodzakelijk. Maar voordat je tot die categorie behoort, is een trap in huis heel goed om te blijven bewegen en dat geldt voor de meeste senioren.

Wat is er dan dus zo speciaal aan het bouwen voor senioren? En waarom kunnen die paar aanpassingen niet in bestaande woningen gedaan worden? Hebben we die nieuwbouw met die hogere prijzen eigenlijk wel nodig? En tenslotte de hamvraag: Kunnen senioren en ook andere Nieuwegeiners die duurdere woningen straks wel betalen?

Naast de protesterende bewoners rondom het project Richterslaan, wat een goed en noodzakelijke ontwikkeling is binnen de demografische gegevens van onze stad, zijn er in die wijk heel veel senioren die heel graag in die nieuwbouw willen gaan wonen. Het ziet er op tekening goed uit, het ligt heel fijn bij winkels en openbaar vervoer en het is in de eigen buurt! Er is maar één vraag, die overigens bij alle hierboven genoemde projecten gesteld mag worden: wat zijn straks de prijzen?

Een zotte hoogleraar van Nijenrode weet het financieel Dagblad te halen op 14 januari met kretologie in de trant van “De ouderen hebben riante pensioenen”. De man heet Koelewijn, doceert corporate finance, zeg maar ”hoe het huishoudboekje van grote firma’s op orde houden” en heeft geen historisch gevoel. Anders had hij geweten dat er hele bedrijfstakken zijn die hun vroegere werknemers puur beroerde pensioenen betalen. Die mensen willen nu wel graag in een van die nieuwe Nieuwegeinse projecten participeren. Maar wanneer de huur van 400 naar 700 euro zou moeten gaan lukt dat voor een aantal echt niet. Wat riante pensioenen?

Daarom heeft de VSP het project “Woonmobiliteit en Geldstromen” van ANBO/COSBO geadopteerd. Elke vorm van hulp die senioren kunnen krijgen om in een geschiktere woning te gaan wonen, moet goed bestudeerd en waar mogelijk benut worden. Ouderen hebben namelijk best wisselgeld, te weten hun veel te grote eengezinswoning, waar ze graag uit willen, maar niet kunnen vanwege de huurprijzen in de nieuwbouw. Daar blijven zitten als senioren betekent dat een gezin met opgroeiende kinderen in hun veel te kleine behuizing moeten blijven. Het is een gecompliceerde zaak. Maar, we moeten er wel over nadenken net zoals dat nu ook rondom de hypotheekrente het geval is.

Overigens wordt er veel gemopperd over het aantal bouwlagen in de voorgestelde plannen. Maar, bedenkt u ook maar eens hoe hoog de prijzen worden wanneer we geen hoogbouw doen. U zult het straks zien in het Lotusplantsoen wanneer die bungalows inderdaad gebouwd worden!

 

Plussen en minnen

5 januari 2012 - Plussen en minnen over consuminderen en goed bestuur, persoonlijke misère veroorzaakt door het inbrekersgilde en oplossingen voor de problemen in de Doorslag.

Plussen en minnen

Plus
Allereerste de beste wensen voor een goed 2012. Dat de crisis u niet te veel mag hinderen en dat het consuminderen u een goed gevoel mag geven. Het is in ieder geval goed voor de lijn, goed voor de portemonnee en zal naar enig wennen eigenlijk best meevallen. Daarbij komt dat ze in Den Haag maar uit moeten zoeken hoe dat nu moet met die mindere BTW-ontvangsten. Doen ze ook eens wat nuttigs in plaats van elkaar voortdurend in de haren te vliegen op onze kosten. Oplossing: minder geld uitgeven. Hoe? Minder overbodige zaken doen en wat meer naar het “volk” luisteren. Als politici moeten ze dan weten hoe de goede suggesties over te nemen, zeker wanneer ze al een termijn achter de rug hebben. De kunst is natuurlijk om in moeilijke tijden niet achter slogans te blijven hangen, maar te zorgen dat diegenen die altijd al minder consumeren, straks niet in de ellende verzinken. Wanneer Den Haag het niet meer doet, zullen we in onze gemeente”zelf aan de slag” moeten. Laten we dat maar onze slogan maken. Daar passen etiketten van bijna alle partijen prima op! Wie bindt de kat de bel aan?

Min
Na de vakantie bleek er ingebroken te zijn. Wat een ellende.

Plus
De heren inbrekers hebben los van het inbreken zelf (forceren van een raam) geen verdere schade aangericht. Dat vinden we dan wel sportief. Want in huize Troost naar kostbaarheden zoeken is een zware en frustrerende taak, gezien de aanwezige grote hoeveelheden niet kostbaarheden. Althans wanneer je een en ander op marktwaarde moet selecteren. Dus dank voor het kalm blijven en fijn dat u de buren niet wakker hebt gemaakt.

Plus
De gemeente spaart en met dat nieuwe stadhuis lukt dat natuurlijk wel, zeker als het over een Nieuwjaarsreceptie gaat. Dus niet meer naar de Blokhoeve en gewoon in ons eigen Stadshuis. Het was gezellig en Frans Backhuijs toonde zich een waardig burgervader. Vooral de opmerking: “Je hoeft het niet met elkaar eens te zijn om toch in gesprek met elkaar te blijven”, of woorden van gelijke strekking, raakte mij wel.

Min
Jammer dat een paar mensen van dat buurtje in de Doorslag ondertussen al ontevreden weggelopen waren. Die hebben sinds 2007 al problemen met jongeren. Als vader van zeven kinderen meen ik te weten dat het omgaan met jongeren niet eenvoudig is. Je kunt ze natuurlijk benaderen met een al dan niet verbale honkbalknuppel in de hand. Maar, dan moet je niet verbaasd zijn dat zij misschien beter honkballen dan je dacht. Wanneer dan de krachtmeting uit de hand begint te lopen en de pers er zich ook mee bemoeit, ontstaat er helaas een onnodig groot probleem. Dan de gemeente oproepen om wat te doen is niet verkeerd. Daarna uitvinden dat die gemeente ook niet alles kan, is waarschijnlijk een teleurstelling. Daarover klagen is bijna zoiets als klagen over slecht weer. De oplossing is om weer in gesprek te komen met die jongeren. Voorwaar in dit stadium een moeilijke opgave. Die opmerking van onze burgemeester werd dan ook niet voor niets gemaakt. Maar de gemeente kan daar best bij helpen. Zo te zien is het ook nodig. Dus eerst verbaal maar eens tegen elkaar uitrazen. Dat is ook een vorm van communicatie waarbij de een van de ander kan leren hoe hij of zij overkomt. Dan vaststellen wat er feitelijk gaande is en of er oplossingen zijn. Zo wordt een min misschien na enige tijd nog wel een klein plusje. Maar het zal energie en geduld vragen. Vooral ook van de betrokkenen zelf. Maar wat een weelde om elkaar gewoon weer ‘goeden dag’ te kunnen zeggen, zonder angst voor honkbalknuppels. En wat een ontspanning voor hoofd en hart. Een beetje dromen in het begin van het nieuwe jaar kan geen kwaad. Maar dat de problemen volgend jaar om deze tijd tot het verleden moeten behoren, lijkt ons noodzakelijk.

Ga verder naar de column van december 2011